استفاده از بتن سابقه ای بسیار طولانی دارد. مصریان بیش از 5000 سال پیش برای ساخت اهرام از اشکال اولیه بتن استفاده می کردند. آنها گل و نی را مخلوط کردند تا آجر تشکیل شود و از گچ و آهک برای تهیه ملات استفاده می کردند. رومیان باستان از مصالحی که به طرز چشمگیری نزدیک سیمان مدرن است برای ساختن بسیاری از شگفتی های معماری خود ، مانند کولوسوم و پانتئون، استفاده کردند. اولین بار در سال 1909، بتن توسط یک مخلوطکن بر روی اسب و پدال هایی برای مخلوط کردن بتن در مسیر اجرا، تحویل داده شد. اولین ساخنمان بلندمرتبه در سال 1903 در سینسیناتی ، اوهایو ساخته شده است. ساختمان اینگالز ، همانطور که گفته می شود ، شانزده طبقه دارد که یکی از مهمترین مهندسی زمان خود است. اولین بار، مخلوط آماده در سال 1913 در بالتیمور ، مریلند تحویل داده شد. این ایده که بتن را می توان در یک کارخانه مرکزی مخلوط کرد سپس توسط کامیون به محل کار برای ریختن تحویل داده شود، در صنعت بتن انقلابی ایجاد کرد. در سال 1916، استفان استپانیان در کلمبوس اوهایو، یک مخلوط کن خودکار با قابلیت بتن ریزی خودکار ساخت که در واقع پیشگام مخلوط کن حمل و نقل بتن آماده سازی مدرن بود. توسعه میکسر ها به علت کیفیت پایین کامیون های موتوری در دهه 1920 رشد قابل توجهی نداشت. در دهه 1940، در دسترس بودن کامیون های سنگین تر و موتورهای بهتر امکان افزایش ظرفیت های درام مخلوط را فراهم کرد، که در نتیجه به تولیدکنندگان بتن آماده سازی اجازه داد تا برای برآوردهکردن تقاضای بالا برای بتن ناشی از جنگ جهانی دوم پاسخ دهند.